Rini Hulshof neemt ons mee terug naar toen!
In korte verhalen laat hij ons zien hoe het dorp in de loop der jaren is veranderd, en komt hij steeds wat dichter bij het dorp zoals wij het nu kennen. Lees je mee
Wat ik nog even was vergeten onze lezers te vertellen. In het jaar 1970 hebben wij een prachtig feest gehad met een hele mooie optocht. Nederland was toen immers 25 jaar bevrijd. De meest mooie wagens werden er destijds gebouwd door de inwoners van Drouwenerveen en Bronnegerveen. Op de “Dolle mina’s” wagen zoals hieronder is afgebeeld zien wij de volgende personen; van links naar rechts Marinus Hulshof, Jan Sanders, Grietje Pepping, Geesina Hulshof en Margje Zwiers.
Vele fietsen werden er versierd en natuurlijk werden er ook prachtig versierde wagens met alle schoolgaande kinderen onderdeel van een lange optocht. Ook werd er een wagen gebouwd met een prachtige vredesduif, de mannen poseerden vol trots na het voltooien van hun wagen.
Van links naar rechts zien wij op deze foto; Jaap Zwiers, Jan Sanders, Jan de Bie en Marinus Hulshof.
Ondertussen verandert er steeds meer in het dorp, bepaalde mensen gaan verhuizen i.v.m. de leeftijd, natuurlijk ontvallen er ook mensen bij ons in de straat, eigenlijk een normaal verloop. Ondertussen fietste ik al een paar jaar naar de MAVO te Borger. De plaats waar ik mijn huidige vrouw heb ontmoet, destijds natuurlijk het mooiste meisje uit de klas, haar naam Marjan Boon. We troffen elkaar in de middagpauze, we kwamen met een stel kameraden naar het winkeltje van Kaspers in Borger. Ook Marjan kwam daar met een stel vriendinnen. Langzaam maar zeker, het heeft enige tijd geduurd, kwamen we toch steeds dichter bij elkaar en uiteindelijk kregen wij toch een beetje verkering. Als je naar het voortgezet onderwijs gaat dan krijg je op de een of andere wijze minder mee in het dorp. In mijn jeugd was ik vrij veel bij een stel vrienden in Buinerveen. Dit zijn tot op de dag van vandaag nog steeds vrienden.
Na de MAVO ben ik gaan werken bij Hotel Bieze te Borger, dit op aanraden van onze schooldecaan Dhr. Hardenberg. Hij adviseerde om door te gaan met studie, maar daar had ik absoluut geen interesse in. Bij Bieze werd ik tewerkgesteld als restaurantkelner, een prachtige baan, vele fijne collega’s en altijd in contact met vele verschillende mensen. Het werk als kelner had ook een groot nadeel, jij mag werken als andere mensen vrij hebben en op zeker moment vond ik dat zo’n nadeel dat ik ontslag nam na ongeveer een jaar te hebben gewerkt daar.
Wordt vervolgd…
